อนุสรณ์สถานบ้านน้ำเค็มที่แสนเศร้า ในความทรงจำ เหตุการณ์สึนามิ พ.ศ. 2547 ถ้ายังจำเหตุการณ์คลื่นยักษ์สึนามิเมื่อ 20 ปีที่แล้วได้ ที่กลายมาเป็นภาพยนตร์ เกี่ยวกับครอบครัวหนึ่งที่ต้องเป็นผู้ประสบภัยในประเทศไทย ภาพยนตร์อาจจบลงอย่างแฮปปี้เอนดิ้งในตอนท้าย แต่ในความเป็นจริงไม่ได้เหมือนในภาพยนตร์
บ้านน้ำเค็มเวลานี้เป็นหมู่บ้านชายทะเลที่เหมาะแก่การพักผ่อน มีร้านอาหารทะเล ตลอดแนวชายหาดไม่มีนักท่องเที่ยวมากนัก นอกจากวันเสาร์อาทิตย์ที่คนท้องถิ่นนิยมพักผ่อนหย่อนใจ บนชายหาดมีพระพุทธรูปปางมารวิชัย กับ พระบรมรูปกรมหลวงชุมพรเขตรอุดมศักดิ์ มีการประดับพื้นหาดด้วยงานปูนเล็กน้อย ถัดจากชายหาดบ้านมีอนุสรณ์สถานสึนามิบ้านน้ำเค็ม และหางออกไปยังมีพิพิธภัณฑ์สึนามิบ้านน้ำเค็มอีกด้วย
หลังเหตุการณ์ธรณีพิบัติภัยสึนามิ บ้านน้ำเค็มเป็นชุมชนที่ได้รับความเสียหายมากที่สุด ผู้อยู่อาศัย 1 ใน 4 จาก 4,200 คน เสียชีวิตจากเหตุการณ์ครั้งนั้น ส่วนหนึ่งเป็นเด็กๆ ในหมู่บ้านจำนวนมาก คนที่รอดชีวิตต่างสิ้นเนื้อประดาตัว แม้แต่บ้านที่อยู่อาศัยก็พังทลายลง ต้องซ่อมแซมหรือปลูกสร้างใหม่ทั้งหมู่บ้าน เป็นเรื่องน่าเศร้าเช่นเดียวกับบรรดานักท่องเที่ยวที่ต้องจบชีวิตลงในเหตุการณ์ครั้งนั้น
อนุสรณ์สถานเต็มไปด้วยรายชื่อผู้เสียชีวิต มีทั้งคนไทยและนักท่องเที่ยวจากหลายประเทศ พวกเขาใช้อนุสรณ์สถานแห่งนี้จารึกรายชื่อร่วมกันเป็นครั้งสุดท้าย แม้จะผ่านมานาน แต่บรรยากาศยังโศกเศร้า เป็นเรื่องยากจะลืมเลือนได้
ในวันฟ้าครึ้มเมฆฝน sookjai วันหยุด ไว้อาลัยแด่ดวงวิญญาณทั้งหลาย ที่สถิตอยู่ ณ บ้านน้ำเค็มแห่งนี้ ต้นทางของระบบเตือนภัยสึนามิที่สร้างความปลอดภัยให้แก่ทุกคนในวันนี้
